Hastanede çalışırken ebeveynlerin sıkça yakındıkları konulardan biri de çocuklarının onlara dışarıda olup biteni anlatmamalarıydı. “Soruyorum, susuyor.” “Hiç konuşmaz.” “Dinlerim her zaman neden anlatmıyor anlamıyorum”…

Hangi yaşta olursa olsun öncelikle kendi yaşadıklarınızı onunla paylaşmanız gerekir. Günlük olaylar, sevindiğiniz şeyler, şaşırdıklarınız, üzüldükleriniz… Kendinizi onların yerine koyun ve şu soruyu sorun: “Bir şey anlatmak istemediğim arkadaşlarımda onlara karşı beni tutan neydi?”

Çocuklar yargılanacağını, cezalandırılacağını düşündüklerinde paylaşmazlar. Uzun süren sıkıcı öğütleri dinlememek için, sır olarak kalacağına güvenmedikleri zaman(buna diğer ebeveyn de dahil), sonradan koz olarak kullanılacağını bildikleri zaman, önceki deneyimlerinden anlaşılamayacağım düşüncesi geliştirdikleri zaman, düşüncelerine değer verilmediği ve dinlenmedikleri zaman anlatmazlar.

Bunlar içerisinde yaptıklarınız varsa önce bunu fark ettiğinizi ve üzerinde çalışacağınızı çocuğunuzla paylaşın. Sonra uygulamaya geçin ve tutarlı olun.

Sağlıklı iletişim kurabilen ailelerin artması dileğiyle…

Bu Yazıyı Sosyal Medyada Paylaş